Copy 1, Volume 1

Animadversionum in Athenaei Deipnosophistas libri quindecim. Accedunt virorum doctorum emendationes adnotationes vel editae vel ineditae / [Isaac Casaubon].

  • Isaac Casaubon
Date:
1796-1843
Catalogue details

Licence: Public Domain Mark

Credit: Animadversionum in Athenaei Deipnosophistas libri quindecim. Accedunt virorum doctorum emendationes adnotationes vel editae vel ineditae / [Isaac Casaubon]. Source: Wellcome Collection.

    64/514 (page 42)
    Enimvero quod bona pars nunc fcribentium, id Athe- naeus facit interdum: recitatorem, inquam, agit, non criticum, pyttore de cum dicunt Graecorum grammatici, nihil affirmant, fed fuas tantum dubitationes proponunt. Sic accipe haec: fttjirore 6's nctj gvvccvvu&T to xpizoi/ r£ dei* •jrvoo» Qui putabant, folitos quondarn fuiife Graecos hn- gulis convivis fuam feparatim menfam apponere, quod de Germanis Tacitus fcribit, teftem fuae fententiae poe* tam proferebant» In primo enim Ulyifeae Mentae, qui procis et Telemacho parata coena fupervenerat, menfa propria apponitur. Sed recte negat auctor, fatis certum hujus moris teftimonium effe iftum locum, et caulfam affert: dvvxrou yxp rj 'A&vvx cctto rijg Tj/As^p/# rpxTre^yjg dxhvcS-Oii. Quae verba fic interpretor: fieri polle, ut ea, quae dicitur Minervae five Mentori appofita menfa, men- fa effet Telemachi: illa nempe, unde fumeret cibum le- Jemachus, quoties feparatus a procis, folus vel cum ami- cis veris coenaret. Homeri locus a nonnullis proferri folitus, ut probarent, finita coena menfas non fuilTe fub-» latas, fic habet apud poetam 'Ifoxd. <v.: — veov 6 xireAtj- ysv idcudrjQ’'EeSow ncij rtvoov, iri nxj rxpsKsiro rpxiregx. Atque haec fic interpretabantur: modo a cibo/umendo defi\ erat: ab edendo inquam et bibendo, et erat adhuc menfa ap~ pqfita. ro in adhaerere pofteriori membro volebant. Com tra legi jubet Athenaeus E notj irfatw in, Tictjrr. Utro*- vis modo legas, vera Athenaei, falfa aliorum fententia,. Deinceps tractans auctor de Homerico dxircg epitheto» iParj, varias diverforum criticorum fententias ita perple- xe et confufe nobis proponit, ut ea explicare non iit nul- lus labor. Primo loco affertur illorum opinio, qui ticxQ rxc dctirctg diro rrjg honjrog dictas autumabant, s in prin*- cipio adjectum vacat, ut in HXdtnp et aliis. Sequitur fententia Zenodoti, hisce verbis expolita: ex rirmv iirsi*- (7^37 ZTjvodorog, dxTrx Itayv rrtv dyxSrp XeysaSui. eirel yxp i] rpo(pyj rw Mpwvso dyx3y xvxymlcv ijv, eirexTslvetjc, (py- (7/j/, elpTjHsv ifoyv, Utinam liceret mihi difficultatem ho- rum verborum diffimuhre. invitum enim et alio prope- rantem tricae grammaticales morantur: fed interpreta- tionem Athenaei femel profelTus exedam, quod mihi in- trivi. Superior fententia Ifayjv dxTrx interpretabatur aequalem: quod in partes aequales dxirot distribuerent. Hic dicit, Zenodotum expofuiiTe dyot&jv et ait, in rx- 53.7071/ his impufus. Illa quae funtV Nihil enim * yidep in praecedentibus, quae Zenodotum eo impeL