Johan van Beverwijck, in leven en werken geschetst. (Thesis) / door E.D. Baumann.

  • Evert Dirk Baumann
Date:
1910
Catalogue details

Licence: In copyright

Credit: Johan van Beverwijck, in leven en werken geschetst. (Thesis) / door E.D. Baumann. Source: Wellcome Collection.

Provider: This material has been provided by Royal College of Physicians, London. The original may be consulted at Royal College of Physicians, London.

    29/342 (page 11)
    daer het uyt ontstaet;« waaruyt hij een geleert besluyt treckt dat degene, die sonder Boecken, ofte Studyen, Doctor geworden is, hem oock daerin wel sonder deselvige lichtelijk sal können staende houden. Aldus komt men tot de Practijck. Maer boeren sta by!« Van Montpellier vertrok hij over Marseille en Genua naar Padua, sedert de opkomst der Renaissance de uitnemendste medische leer- school van Europa. Daar studeerde eens Copernicus in de genees- kunde, onderwezen Vesalius, Faloppio, Realdo Colombo de anatomie, daar had nog weinige jaren te voren een William Harvey gewerkt onder den bekwamen (in 1613 gestorven) Fabrizio ab aquapendente. Ook in den tijd dat van Beverwijck aankwam, ontbrak het te Padua niet aan begaafde mannen. Hij hoorde er nog Prospero Alpini (t 1617) bekend als epidemioloog en pharmacoloog, nu «so stockoudt dat hy in den Hof most gedragen werden, de kruyden uytleggen.« Verder volgde onze student er de colleges van Sylvaticus, Selvaggio, Dominicus Sala, Santorini en den toen reeds «heel bejaerden« Roderick Fonseca. Van hen vermeldt hij vooral Santorini, dien hij over «de Steen« hoorde doceeren, met grooten lof van hem getuigend, dat hij «door sijn schriften [aan de geneeskunde] grooten luyster [had] ghegeven.« Als een bijzon- derheid vinden we ook vermeld, dat hij van Santorini en Fonseca niet alleen theoretische lessen heeft mogen genieten, maar hen ook «by de siecken [heeft] vergeselschapt« en hun «practijck gevolght.« 1) Practische lessen ontving van Beverwijck ook te Bologne, waar hij in 1617 na zijn verblijf te Padua eenigen tijd vertoefde. Naast Guilio Cesare Claudini hoorde hij daar Francesco Fabricio Bartoletti — bekend door zijn studiën op ’t gebied van de pathologie der ademhalings- en cir- culatie-organen. En ook hem mocht onze student bij zijn ziekenbezoeken vergezellen en zijn operatief handelen aanschouwen; vermeldt hij toch dat hij Bartoletti, «te Betonyen omtrent Ferrare [bij] een Edelman van Verona [een schedelfractuur] gheluckelijck [zag] heelen.« Zelfs memo- reert hij het feit, dat hij dezen hoogleeraar het voor de toenmalige medici zeer ongewone «werck van de Vroevrouwen in zware en schric- kelijcke arbeyden gheluckelijck [heeft] sien uytvoeren.« Maar niet alleen de lijdende menschheid interesseerde hem op zijn reis, niet nam de geneeskundige studie den ganschen mensch 1) De practische vaardigheid blijkt reeds toen in Italië als eisch voor het verkrijgen van den gewenschten artsengraad te zijn gesteld. In Italië wordt maar zelden iemand gepromoveerd, zegt van Beverwijck, die niet dagelijks den profes- soren bewijzen heeft gegeven van zijn kennis «ende haer Practijck gevolght« heeft.