Over de vorming en ontwikkeling der horens van zogende dieren in het algemeen; en van die der hertenbeesten in het bijzonder / [Gerard Sandifort].

  • Gerard Sandifort
Date:
[1829]
Catalogue details

Licence: Public Domain Mark

Credit: Over de vorming en ontwikkeling der horens van zogende dieren in het algemeen; en van die der hertenbeesten in het bijzonder / [Gerard Sandifort]. Source: Wellcome Collection.

    9/58 page 73
    achtige verhevenheden te vormen, waarmede de huid als overdekt is. Bij de geboorte van den jongen Rhinoceros, vindt men op den neus , ter plaatfe alwaar naderhand de horen zal uitwasfen, een eeltachtig knobbeltje, hetwelk daarna zeer langzaam in lengte toeneemt. In de eerfte figuur der eerfte plaat heb ik de eerfte vorming van zoodanig eenen horen afgebeeld; hetzelve is de achterfte horen van eenen tweehoornigen Rhinoceros, waar- van de voorfte de lengte heeft van 78 ftrepen Nederlandfche maat, ter- wijl de achterfte, hier afgebeeld, Hechts 18 ftrepen verheven is. Hierdoor blijkt derhalve, dat bij deze foort de voorfte horen reeds eene zekere lengte bekomen heeft, alvorens de tweede horen begint ontwikkeld te wor- den. De reeds kegelvormige horen, in het midden oprijzende, vertoont in deszelfe oppervlakte duidelijk de vereeniging van een’ bundel haren, ter- wijl de bafis geheel omgeven is van gedeeltelijk afgezonderde, en gedeel- telijk te zamen gevloeide knobbeltjes of wratten, welke, hoe digter zij den horen naderen, hoe grooter zij zijn, en meerder in elkander zijn te zamen gevloeid, alle beftaande uit vereenigde haren; en het lijdt geen twij- fel , of door de vereeniging van deze horenachtige wratten, wordt de grondvlakte van den horen meer en meer verbreed. Bij jonge dieren, offchoon deze horen bijna tot zijne gewone grootte gekomen is, blijft de opper- vlakte glad; doch in meer gevorderden leeftijd begint dezelve ruw en borftelachtig te worden. Bij den tweehoornigen vindt men deze vaneen- fcheiding der toppen van de haren op eenigen afftand van de bafis, zoo- dat de geheele oppervlakte van den horen aldaar borftelachtig is (ƒ), terwijl het overige gedeelte derzelve zich glad vertoont. In oude dieren, en vooral bij den éénhoornigen, vindt men bijna de geheele oppervlakte der horens oneffen , even als of dezelve door ftooten of wrijven ware afgebrokkeld, terwijl in de ruwe oppervlakte de haarachtige zelfftandigheid zeer duidelijk is. In de tweede afbeelding der eerfte plaat, ziet men bij den horen van een’ zeer ouden éénhoornigen Rhinoceros, alleen in den top der nog over- ge_- CO Buffon 1. c. Tom. XI, pl. 8, fig. 4. K 2
    digitised image 1
    digitised image 2
    digitised image 3