Über Alter, Ursprung und Bedeutung der Hippokratischen Schrift Von der Siebenzahl : ein Beitrag zur Geschichte der ältesten griechischen Philosophie und Prosaliteratur / von Wilhelm Heinrich Roscher.
- Wilhelm Heinrich Roscher
- Date:
- 1911
Licence: Public Domain Mark
Credit: Über Alter, Ursprung und Bedeutung der Hippokratischen Schrift Von der Siebenzahl : ein Beitrag zur Geschichte der ältesten griechischen Philosophie und Prosaliteratur / von Wilhelm Heinrich Roscher. Source: Wellcome Collection.
99/176 page 87
![gegnen ihr in der erhaltenen Literatur zuerst bei Solon in der bekannten schönen Elegie, in welcher zum ersten Male der Begriff der “'Hebdomaden’ erscheint‘): Παῖς μὲν ἄνηβος ἐὼν ἔτι νήπιος ἕρκος ὀδόντων φύσας ἐκβάλλει πρῶτον ἐν ἕπτ᾽ ἔτεσιν: τοὺς δ᾽ ἑτέρους ὅτε δὴ τελέσῃ ϑεὸς ἕπτ᾽ ἐνιαυτούς. ἥβης ἐκφαίνει δήματα γεινομένης τῇ τριτάτῃ δὲ γένειον ἀεξομένων ἔτι γυίων λαχνοῦται, χροίης ἄνϑος ἀμειβομένης τῇ δὲ τετάρτῃ πᾶς τις ἐν ἑβδομάδι μέγ᾽ ἄριστος ἰσχύν, ἥντ᾽ ἄνδρες σήματ᾽ ἔχουσ᾽ ἀρετῆς πέιπτῃ δ᾽ ὥριον ἄνδρα γάμου μεμνημένον εἶναι καὶ παίδων ζητεῖν εἰσοπίσω γενεήν. τῇ ὁ᾽ ἕχτῃ περὶ πάντα καταρτύεται νόος ἀνδρός ει οὐδ᾽ ἔρδειν ἔθ᾽ ὁμῶς ἔργ᾽ ἀπάλαμνα ϑέλει ἑπτὰ δὲ νοῦν καὶ γλῶσσαν ἐν ἑβδομάσιν μέγ᾽ ἄριστος ὀκτώ τ᾽) ἀμφοτέρων τέσσαρα καὶ δέκ᾽ ἔτη τῇ δ᾽ ἐνάτῃ ἔτι μὲν δύναται, μαλακώτερα δ᾽ αὐτοῦ πρὸς μεγάλην ἀρετὴν γλῶσσα τὲ καὶ σοφιή τῇ δεκάτῃ δ᾽ ὅτε δὴ τελέσῃ ϑεὸς ἕπτ᾽ ἐνιαυτούς. οὐκ ἂν ἄωρος ἐὼν μοῖραν ἔχοι ϑανάτου. In welchen Punkten Solon und ᾿ΗΙρροκγαύῦθθ᾽ übereinstimmen und in welchen sie voneinander abweichen, ersieht man am besten aus folgender Tabelle”): 170) Vgl. dazu meine “Hebdomadenlehren’ 8. ı4f., wo leider der Hinweis auf Öensorin. de die nat. 14 unterlassen worden ist. 171) Vgl. dazu Üensorin. a. a. Ὁ. 14, 7: ait enim [Solon] in septima [hebdo- made] prudentiam linguamque consummari, in octava eadem manere (in qua alii dixerunt oculos albescere). 172) Vgl. über diese Elegie Solons meine Auseinandersetzungen in den “Heb- domadenlehren’ S. ı4ff. 173) Eine hebdomadische Einteilung des menschlichen Lebens befolgt auch der unserem Verf. sehr nahestehende, ja wahrscheinlich z. T. aus derselben Urquelle schöpfende Autor von . σαρχῶν. Vgl. Kap. 13 = VIII 602 L.: Aöfavera δὲ | ὃ ἄνϑρωπος] ἐπὴν γένηται ἐπίδηλος ἐπίδηλος δὲ μάλιστα γίνεται ἀπὸ ἑπταετέος μέχρι τεσσαρεσκαιδεκαετέος, καὶ ἐν τουτέῳ τῷ χρόνῳ οἵ TE μέγιστοι τῶν ὀδόντων φύον- ται καὶ ἄλλοι πάντες. ἐπὴν ἐχπέσωσιν οἱ ἐγένοντο ἀπὸ τῆς τροφῆς τῆς ἐν τῇ μήτρῃ. Αὐξάνεται δὲ καὶ ἐς τὴν τρίτην {τετάρτην Ὁ] ἑβδομάδα, ἐν ἧ νεηνίσκος γίνεται [s. 5. 88] μέχρι τεσσάρων καὶ πέντε ἑβδομάδων καὶ ἐν τῇ τετάρτῃ δὲ ἑβδομάδι ὀδόντες φύονται δύο τοῖσι πολλοῖσι τῶν ἀνϑρώπων. οὗτοι καλέονται σωφρονιστῆρες. --- Ähnlich auch Heraklit und die Stoiker nach Aöt. 5, 23 = Dieus? I 60, 41: Ἡρά-](https://iiif.wellcomecollection.org/image/b29003714_0099.jp2/full/800%2C/0/default.jpg)


