Specimen catalogi codicum mss. orientalium Bibliothecae Academiae lugduno-batavae / in quo multos libros ineditos descripsit, auctorum vitas nunc primum vulgavit, latine vertit, et annotationibus illustravit Henricus Arentius Hamaker.

  • Hendrik Arent Hamaker
Date:
1820
Catalogue details

Licence: Public Domain Mark

Credit: Specimen catalogi codicum mss. orientalium Bibliothecae Academiae lugduno-batavae / in quo multos libros ineditos descripsit, auctorum vitas nunc primum vulgavit, latine vertit, et annotationibus illustravit Henricus Arentius Hamaker. Source: Wellcome Collection.

    256/292 (page 238)
    Haec nutem elegia ultra viginti versus continet. — Decessit Makrizius Ka/iirae ex morbo diuturno, die Jovis, mensis Ramadhani decimo sexto, post meridiem, A. 845 (Chr. 1441—2) , cum, teste doctorc nostro, octoginta annos plenos vivendo exegerat (694). Sepultus est die Veneris, ante preces ^ in coemeterio (695) Sufiorum Ribarsicorum, Mi* sericordia illum prosequatur Deus. u> # -haud scio an bene ceperim, metri leges pronuntiare jubent liui. In secundo vs. eadem de caussa legendum Pronomen masculini generis in sL et , si, ut ego fe¬ ci, ad Dimyatham referendum sit, indicat quendam legum Grammaticarum neglectum, cujus recen- tioris aetatis scripta multa indicia continent. (694 ) In tempore mortis Makrizii definiendo cum nostro facit Ibn Ayas in Iiist. Mamlucho- rum Circass. p. 438 sq., sed breviorem ipsi vitam tribuit, natum perhibens A. 779 (Chr. 1377 — 8). (695) Vocabulum vel , ut in compendio Ahmedis ibn Mohammed scribitur, Ara- bicumne sit an peregrinum nescio; et in nullis Lexicis illius notionem huic loco aptam reperio. •Interim coemeterium hic significari certum est, quod Aboul Mahasenus extra Bab An Nasr sive portam victoriae situm tradit. Hunc locum sepuLcreto destinatum fuisse ait Makrizius in Descr. Aegypti MS. 1782 (276) p. 928, colL MS. 372 T. III. p. 344, post A. 480 (Chr. 1087 — 8), ibique primum omnium sepultum fuisse Emirum AI Djoyousch Vezirum Bedrum AI Djamalium. Ad¬ dit deinceps Suficos Monasterii Salahici multorum jugerum sepulcrum eo in loco sibi'comparasse, idque muro cinxisse. Hi vero Sufici, qui plene appellantur sLiuls^] , domumque, quae quondam fuerat Cantari CySi» ), sive Anbari (^oAc}» Said As Soada cognominati, a Salahoddino Sultano A. 569 (Chr. 1173—49 «ceapor«.t, n. i&n.ur, inquam, bene distinguendi sunt a Suficis Bibarsicis, quos extra portam An Nasr coemeterium habuisse, equidem non invenio. Hi, quadringenti numero, incolebant slajU^I, sive Monasrerium conditura A, 706 (Chr. 1306 — 7_) a Bibarso II, tum adhuc Emiro, qui postea A. 708 sq. per menses undecim Sultanus fuit, sub nomine AI Maleci AI Modhafferi RQcneddini Bibarsi AI Djeschnegiri AI Man- sourii. -Cf. Makrizius MS. 1782 (276; p. 886 — 889. MS. 1784 (372). T. III. p. 285 — 289. De Bibarso praeterea vide Pocock. in Suppi, ad Iiist. Dyuast. p. 12 sq. De Guignes Iiist. des Huns T. IV. Liv. XXI. p. 191 —199. Ilerb. v. Bibars. Adde Abulf. A. M. T. V. p. 206—224. Ibn J^Labib. p. 224 sqq. etc. ADDENDA.