De glandularum secernentium structura penitiori earumque prima formatione in homine atque animalibus : commentatio anatomica / scripsit Johannes Mueller.

  • Johannes Peter Müller
Date:
1830
Catalogue details

Licence: Public Domain Mark

Credit: De glandularum secernentium structura penitiori earumque prima formatione in homine atque animalibus : commentatio anatomica / scripsit Johannes Mueller. Source: Wellcome Collection.

Provider: This material has been provided by King’s College London. The original may be consulted at King’s College London.

    107/184 page 95
    §. 28. II. De r enum penitior! structura. Recentiorum Schumlanscius, Eisenhardt et Huschke, soli internam renum fabricam investiga- vere. ScHUMLANSKY optimc quidcm de renum anatome meritus est, Eisenhardt vero, etsi vir meritis- simus, pro male explorandi methodo adhibita, praestantissimas Schumlanscii observationes non recognovit, neque vero quidquam accuratius vidit, sed res certissimas cum dubiis et falsis commiscuit. Verum Huschkei observationes felici ductuum uriniferorum per ureterem repletione ope antliae pneumaticae ad- modum insignes sunt et omnium praestantissimae, eaeque in plurimis cum Schumlanscii observatis consentiunt. Jam vero ScHumlansky antliam pneumaticam ad injectiones perficiendas adhibuit, sed modo vasa sanguinea hac ratione repleverat. Ad ductus uriniferos explorandos per tubulum aerem orificiis ductuum Bellini in papillis afflavit, quo facto aer inflatus compressione reiterata versus substantiam corticalem prd^^ cessit, donec ductus corticales ipsi passim aerC turgerent. Erat autem summa observationiimi haeccei §. 29. Quodlibet foraminulum, in papilla foveola conspicuum, continuatur in tubulum, unam aut sesquili- neam et ultra brevem, crassiusculum, qui tunc in duos secedit truncillos, quasi minores, cylindricos tamen. Hi rursus aliquam distantiam emensi bifurcantur in duos alios, qui vix aut ne vix quidquam de sua diametro perdunt, a vasis sanguiferis mirum quantum diversi et majores. Incedunt sic porro dichotomi, cylindrici, recti, aut a recta non multum abludunt et in via continuo sese duplicant, multiplicant, ad ipsam papillae basin, per tenerrimam cellulosam telam inter se juncti. Nunc vero aucti et diametro vix imminuti recol- liguntur in unum duosve fasciculos, a se mutuo et a vicinis per vascula rubra in toto suo ambitu sepa- ratos. Fasciculorum singuli subeunt tunc suum meatum, a plexu fornicis vasculoso efformatum; superato hoc, ductuli suo in fasciculo contenti, et secum nexi, non amplius fiunt dichotomi, sed solitarii in eadem directione tendunt per corticis crassitiem, unde lateraliter divaricantur et serpentino cursu, multifariis gyris inter se contorti, absque ramis longissime vagantur. Serpentinus ductus singulus, a suo recto continuatus, non eidem insertus, lateraliter deflexus, eandem fere semper diametrum et albedinem setvat. In Fig. 2. FTab. XIV. ductus medullaris substantiae rectos dichgtomos ad Schumlanscii iconem iterum delineatos exhibui. Unum est, quod SchumlAnsky false exposuit, neque accuratius vidit pro sua explorationis methodo, scilicet fines ductuum serpentinorum. Opinatur sese vidisse, uti fines ductuum serpentinorum in corpora Malpighiana seu glomerulos vasculosos, arteriolis appendulos, transeant, quae corpora in recentibus renibus semper sanguinolenta ductibus uriniferis longe majora sunt, arteriarum repletione semper et ipsa replentur et arteriis tanquam pomula appenduntur. Schumlansky in citata figura, quae in plurimos libros transiit, corpora illa etiam et quidem cum finibus ductuum uriniferorum connexa delineavit. §. 30. Primum quidem monendum est, iconem Schumlanscii non naturam ipsam sed modo summam ob- servationum exprimere, quod quisque ingenuus observator persuasum habebit. Hinc plurimum pretii icon illa perdit; quae enim naturam summa fide ipsam exprimit, ea icon adinstar observationis accuratissimae est, et quaelibet recte, quae false visa sint, ingenue testatur. Fines ductuum uriniferorum in corpora Malpighiana desinere, certissime falsa assertio est. Atque haec modo obiter Schumlansky exposuit, cum caetera omnia singulis observationibus confirmaverit. Suspicor, assertionem illam tanquam antiquam hypo- thesin, fonte incertam, saepe vero ab alio alius in fidem repetitam, a celeberrimo viro esse susceptam. Hallerus jam incertus haesitat; in fidem enim Bertini verba facit; sed ultima origo Ruyschii hypothe- sis videtur, qui quametsi ductus flexuosos corticalis substantiae minime cognoverit, originem tamen urinae secretionis in vasorum glomerulis ex sola hypothese nimis ingenue posuit. Omnia quae Schumlansky de ductuum uriniferorum decursu exposuit, praestantissima sunt et mirum quam bene in tam parvis observa- tionis praesidiis observata, sed falsissima est opinio de connexu ullo quopiam inter corpora Malpighiana • * d sanguifera et ductuum uriniferorum fines. Modo arteriis illa appenduntur, ductusque uriniferi liberis mu- ticisque finibus desinunt. Praeterea in Schumlanscii figura corpora Malpighiana admodum exigua sunt, cum tamen uriniferos ductus longe superent. Sed priusquam argumenta ex obseri ationibus proponam, juvat etiam Eisenhardtii disquisitiones fusius recensuisse. §. .31. Eisenhardt vir meritissimus in diss. inaugurali de structura renum, Berolini 1818 edita, fabricam ex observationibus microscopicis, in laminis renum excisis, illustrare conabatur; quae disquirendi metho- dus omnium certe pessima est, siquidem in laminis tenuissimis excisis. omnia praeter naturam discissa erant. Neque mirum, observatorem ceteroquin solertissiihum maxiineque veneratum, ribbis non solum fabricae renum novam lucem non attulisse, sed diversissima insuper mira confusione commiscuisse,, cuin ductus Bellinianos medullae ne quidem rectius et ductus flexuoSos corticis ilTis*conterminos viderit, qui tamen a Ferreinio jamjam et deinde a Schumlanscio praestantissime observati fuerant. In microscopica glandu- larum disquisitione nunquam niicroscopium ita adhibendum est, ut lux inde a speculo per subtilissimas
    digitised image 1
    digitised image 2
    digitised image 3