Opera omnia / Editionem curavit C.G. Kühn. [Petri Petiti ... commentarii et animadversiones ... Wiggani annotationes, D.W. Trilleri coniectura et emendationes].

Aretaeus of Cappadocia

Date:: [1828]

Credit: Opera omnia / Editionem curavit C.G. Kühn. [Petri Petiti ... commentarii et animadversiones ... Wiggani annotationes, D.W. Trilleri coniectura et emendationes]. Source: Wellcome Collection.

119/1086 page 29

$Ed, Oxon. [15.] Ed. L. B. (12.) γης ytal πτύσιος η ζυναγωγη * Τί^ δβ εκάοτης ίδια μεγάλα καΐ πολλά γ,αΐ επίκαιρα) οΐσιν έκατέρην ρηΐδιον διαγνώναι, ην ούν άπδ κεφαλής εη, επί μεν πολλω τω αίματι μέζω καί πλέω τα παρεόντα^ σμικρά δ^ εν ολίγτ] καΐ σμικρ?/ rij πτνοί’ βάρος αντέοιοι, πόνος, ωτων ηχοι^ ερ'υ&ημα πρόσω- 7C0V, φλεβών διαστάσιες ^ σκοτόδινος ’ καί προ τούτων δε η αΐτίη ευσημος, πληγη, Ί/ζυξίίς, εγκανσιες, οίνοφλυγίη ‘ ηδε γάρ άχΐρόον πίμπλησι την κεφαλήν ^ άϋ-ρόον καί εκχεει εκρα- γέντος αγγείου · επί δε σμικρη μίϋη πτυσιες εξ άραιώσιος. Ι'σχνεταί ποτέ διά ρινών αίμορραγίη ξυνηϋ’ης * εϊς νπερώην δε τρεπόμενη αναγωγής φαντασίην παρέχει, ην οίν από κε- φαλής ε?]) γαργαλισμός νπερώης, άνάχρεμηιις πυκνή) καί επί τηδε η πτυσις βύζεται' {)νμός έγγίγνεται, καί εύ μάλα βησσουσι. ην δέ ές την άρτηρίην από της νπερώης έκρνη, τότε βησσοντες άνάγονσι’ καί ηδε εστί η απάτη τοΐσι ηγευ- μένοιστ από σπλάγχνων των κάτωϋεν άνάγεσϋαι. εσρέετ δε sunt) levia et pauca, quemadmodum etiam locus, in quem rejectio et spiUum conveniuntj alia vero singulis propria, magna sunt ct multa, et notatu digna, e quibus utraque species facile internosci queat. Itaque si sanguis e capiie feratur, ubi magna est profusio, jilures adsunt et majo- res notae: quae in minore sputo minores etiam eveniunt: gravitas dolorque urget: accedit aurium tinnitus, faciei rubor, venarum distentio, vertigo ; et liaec praecessit evi- dens aliqua causa, vel ictus, vel frigus, A^el aestus, vel ni- mius vini usus; vinum enim caput repente implet, et re- pente deplet etiam per vasculum aliquod disruptum: sed ex modica tantum vinolentia, sputum sanguinis e venae rarefactione sequitur; interdum usitatus sanguinis e nari- bus cursus sistitur, et ad palatum conversus rejectionis spe- ciem praebet. Itaque si a capite fluat, palati titillatio est, exscreatio frequens, post quam sputum confertim prorum- pit: ad tussiendum irritantur, neque tamen valde tussiunt. Quodsi in asperam arteriam a palato defluat, in boc casu sanguinem per tussim egerunt: quae res multos ita fefellit, ut eum ex inferioribus visceribus rejectum suspicati sint.$