Expositio atque interpretatio lucida in libros artis rhetoricae Aristotelis / [Agostino Nifo].

  • Agostino Nifo
Date:
1537
Catalogue details

Licence: Public Domain Mark

Credit: Expositio atque interpretatio lucida in libros artis rhetoricae Aristotelis / [Agostino Nifo]. Source: Wellcome Collection.

    310/316
    accuſanel concluſtonẽ condaferit, defendens cafa ali, quo de concluſionel interrogationè fecerit, Jab eol cau ſa ] quare interrogat, i dicẽda e(t, cin dicenda caufa dʒ aſſignare defectus os, quos pót de argumẽto. Nam I5 melius feciſſet ſi defectus ipfos ante illationẽ aſſignaſ⸗ ſet, non tñ debet eos p̃termittere, etiaʒ fi facta fit illatio, cit ad iudicem captandum. i ¶ Gt Sophocles a Piſandro iterrogatus, fi fibi quoq; vt cęteris conſiliarijs viſum eft quadrigentos viros conſtituere. Reſpon- dit, an bęc impꝛoba eſſe tibi non videbatur: ait gitur tu bec egiſti. Mala vtiqʒ ait:non enim erant alia melioꝛa. ¶ Aſſignat exempla, quoꝛum pzimus affert: c dicit. Ut Sophocles a Piſandro interrogatus, ſi fibi quoq;, vt ccteríe conſiliarijs viſum eft quadrigentos viros coſti tuere: Refpódit fubaudi vifum eſſe, rurſus Piſander interrogauit, Sophocles an bcc impꝛoba tibi eẽ nó vi debant: videbãtur reípondit Sophocles, Lait j rur; fus · Piſander, ligit᷑ tu bec egiſti, egi reſpõdit, tücLait] Piſanderſ mala vtiq; ſubaudi egiſti egi reſpõdit So⸗ phocles, nec ab rõne, non eni erant alia melioꝛa, j^ fic conceſſit concluſionem per interrogatione oicedo ma / la (e egiſſe, tamen affignauit caufas fe ea feciſſe, quia nó erant alia melioꝛa. j : ¶ Et vt Lacedęmonius quidam cenſurę ra tionem reddens interrogatus, ſi iure ſibi ce teri periſſe viderentur, annuit. Mic Vo, non ne tu igitur eadem iſtis cenſuiſti: At ille an^ nuit. ergo iure vtíqs inquit, ⁊ tu peribis.mi⸗ nime reſpõdit. Na illi coꝛrupti pecunia bec iudicarunt. Ego $o nequads,(ed ſnĩa. ¶ Aſſignat zw exemplum:⁊ dicit. Et vt Lacedęmoniꝰ quidam cenſurę, quaʒ de moꝛte quoꝛũdã attulerat, (ra tionẽ reddẽs, ĩterrog itus fi iure fibi ceteri pitle videre, tur, jccteri.f.iudices,g de moꝛte quoꝛũdã alioꝝ ↄſiłem fnias attulerũt : Annuit Lacedęmonid, hic vo ſ.ſiiter⸗ rogatoz, nõne tu cadé iftis Jiudicib?,g ad moꝛtẽ alios cẽſuerũt. Lcéfuifti, At ille |. Lacedęmoniꝰl annuit, g iu re vtiqʒ ingt ⁊ tu ꝑibis, qi iudices illi pp ſnĩaʒ, quam attulerũt de moꝛte illoꝝ, periere, tu igit pibis,q O moꝛ / te fites (nias attuliſti.ſ minime rñdit, ſcõceſſit ĩtaq; ↄclu ſionẽ, ⁊ negat fibi moꝛteʒ debere pati, ⁊ da cám dicens, | n25 illi coꝛrupti pecunia bec iudicarũt, ego Vo nequa: c;, ſed fnia | non pecunia coꝛruptus iudicaui. eie nih ¶ Quapꝛopter nec poft concluſioneʒ inter rogare opoꝛtet, neqʒ concluſionem ipſaʒ in/ terrogare, niſi multum veritatis ↄtineat. ¶ Ex is aſſignat quãdam cautelam pꝛo opponẽte, q ac cuſat:⁊ oicit.[ Quaꝑꝑ nec |aduerfariti qui accuſat, ſ poft. tet, neqʒ opoꝛtet ipfam conclufionem interrogare, niſi concluſio ipſa illata l multum veritatis cõtineat, ſadeo vt nec ob interrogationem poffit deleri, ſed vt iure con ſulti aſſerunt, poſt cõcluſionem nemo loquatur, certaminibus eſt, opoꝛtereqʒ Soꝛgias recte. dicebat, aduerſarioꝛuʒ feria riſu pernertere, riſum Vo ſerijs explanatumq; fit in ijs quę de re poetica dicta ſunt quot ridiculoꝛuʒ ge nera ſint, quoꝛum alia liberis congruũt, alis non, inde que rei ꝓuenient oꝛatoꝛ aſſumet. ad poeticam, ybi de eis agit.ſunt aũt ᷣba texius ſuſpen (iue legẽda, vſqʒ ibil inde que rei, vnde dicit. Am o ridiculoꝝ quoqʒ vſus Jin certamínib? j fo:éfib? vtilis Leſt, opoꝛiereqʒ Dogias recte oicebat adnerſarioꝝ ſe/ ria riſu peruertere, riſum Xo fergs , nam contraria mu tuo fe fugãt, l explanatũqʒ fit in ijs, que de re poetica di cta ſunt, quot rídiculoz genera ſint, quoꝛuz alia liberis ↄgruũt, j vtputa d funt cti turpitudie nó turpi,Lalía nó] vtputa q funt cũ turpitudie turpi, vt diximus in lib? oe re aulica, tũc terminádo ſuſpenſionẽ inquit. Inde d ri dicula| rei cõueniẽt oꝛatoꝛ aſſumẽt.jquæ Vo rei nó con uenient, pꝛetermittet. Conueniũt enis ridicula, quę font cum turpitudine nó turpi, quę funt cũ turpitudie turpi, non pueniunt.Oe riſu dictoꝛum aduerfart) dicit multa Quintil. liꝰ 5c. titu. de reſtitutione, nos quoqʒ de riſu ⁊ ri diculis copiofe ſcripſimꝰĩ li? de re aulica ad · phauſinã. idonea, nam qui illa vtitur, ſui, ſcurra vo al^ terius gratia loquitur. | per contrariũ di, exẽpluʒ afer didio Gallo, qui puintiaʒ ambitioſiſſime petierat, mox ea ĩpetrata, qrebat quaft coactus eẽt, age ingt, aligd, ⁊ p repub.elaboꝛa. Dec iro; nia eſt, illuſuʒ eni illuc eſt, ꝙ magiſtratũ magno ftudio ambiſſet. vnde Ariſt.dicit. £ft autem illuſio ſcuxxilita/ te libero magis idonea, nã vt ingt, l qui illa J.f.illufióe : yvtiturl ſui gra vrit,fcurra o logtur gra alteri? de ſcur ra in libꝛo oe re aulica diximus abunde. Quintilianus lib? ge titu. de tropis aſſerit illuſtonẽ, que ironia eſt,itel ligi aut ꝓnuntiatiõe, aut ꝑſona, aut natura rei. Nlaʒ (Eq uerſam effe,fed vbi fit ironia,z quádo. Quintilianꝰ ey ponit lib? 6s. titu. de concluſione. faciũt, vt bene de nobis male de aduerſarijs audito? ſentiat. Et ex ijs, quę amplificãt, aut extenuãt. Et ex ijs ꝗbus in affectus auditoꝛ impellit᷑. Et ex ijs ꝗbus in memoꝛiã dictoꝝ reducit, Natura eui fit, euʒ te ꝗdem veracé; aduerſariũ Wo médacé oftéderíe vt vel lan daueris, vel vituperauerig aut oĩno extenna ueris, vel vt duoꝛũ alterum conſideres, aut quia his bonus es aut ſimpliciter, Ille o: his infeſtus aut ſimpliciter. d nos peroꝛo ſigñat quãtũ ꝑfecte poffus.o$0,« ppea pere oĩonẽ fine ozonie eẽ autumant, ſʒ ga in bac pre; vtimur plerũqʒ affectibus, ideo peroꝛare ꝑaffectuũ cõmotio nem oĩonis finis dĩ, ſunt g epilogũ oĩonis cumulũ vo cent. Rhetoꝛici epilogũ tripartitü faciũt, ga volut con / meratióes fit rerũ repetitio,d grece dĩ anacephaleoſis, boceft recapitulatio.p amplificationé cócitan£ aui audito: per cómiferatione flectitur ad miſericoꝛdiã. Unde Auintil.liboo.titu ve ↄcluſione.Cõcluſiõ is du ſitio
    digitised image 1
    digitised image 2
    digitised image 3