Expositio atque interpretatio lucida in libros artis rhetoricae Aristotelis / [Agostino Nifo].
- Agostino Nifo
- Date:
- 1537
Licence: Public Domain Mark
Credit: Expositio atque interpretatio lucida in libros artis rhetoricae Aristotelis / [Agostino Nifo]. Source: Wellcome Collection.
9/316 page 2
No text description is available for this image
No text description is available for this image
No text description is available for this image![— — — — Hetoꝛicasi: J caria dialecticę: 2 jambe enim de ta bus quíbufdas unt, que cõmu⸗ niter quodã mo- do omniũ cft co gnoſcere, ⁊ nul * ius ſcientię oc „ Ptitlate; An C Libꝛum riſto. in tres diſſe / vtitur entbymemate t exe ploꝛcgteriſq; rbetozice iſtru⸗ mentis. Tertius eft de oĩone ipfa ↄficienda, deqʒ fuis partibus, ⁊ oibus ad oĩonem neceſſarus. Pꝛimus X0 liber adbuc diſſecat᷑ in pemius, narrationem, Tlarra ftoteli neceffaríus piocmiti pmittere comune bis trib? Vibzie,pmo vt ſeruaret iura rbetozici;quiante reꝝ nat rationem pꝛoęmiũ cõſtituit, deinde, vt pbabeat bꝛeuis oĩum eoꝛum, que pertractaturns elt, intẽtio. Uerus, vt eiufmodi pzoeriti facile intelligat jannotatióe oignii] piocmiii ipfum bifariã geclpi aut ad fejaut ad audito: rco,procmitrad fc relatu nibil al iud eft. nifi bꝛeuis nar ratio oium eoꝛum / que oicenda funt. Na vt Axiſt.ingt 3? buius pꝛiuſq; per ptee explicate cuneta oicant Sũ / amarim pmo funt pmittenda potiſſimuzʒ cum ea, que di cenda funt,oifficilia fint,quapp per fe. perſpicua p20€/ mio nõ egent . Sinaute procmiti ad aud itotea refero: Aaudeim, aut vituperationem,botatione, ant 6cbota tionem dicendoꝝ en apti eſt. Arift. igitor p2g mittes bis libzie procmiipmo ſumit qualie ipfa ie / tozicafit,z de qbus eſt/⁊ boc conſiderãdo procmifi in ſe, ſcdo laudat rhetoꝛicam declarans rbetozice vtilita / tem, ⁊ hoc referẽdo pꝛoęmiũ ad auditozee: vt illos hoꝛ rum 9l liue ſcię oeterminate, jagunt eni ambe de cótrargs/oe eifdé oe firillib?, de magno, cõſiderant, ptẽplant᷑, vt phyſicus 3 ad motus, aad res nãles arctantur, metaphy ſicus ad res diuinas, mathematicus ad res quãtas, t ad numeros, ⁊cętere fa xultates ad cęteras res, quas cõtẽplantur.ꝗbus ps qua / lis nam eſt rhetoꝛica, qm eft oialectice vicaria: de qui bus eſt, qm̃ oc ijs, quę cõ ia ſunt oib*que particulares Sidi! ſciẽtię cõſiderant. Hactenus de intẽtione. Quo vo ad verbaattinct,l dialectica hic nó accipitur pꝛo logi ca. logicaʒ enim Cicero in pmo ſuoꝝ topicoz fic ocfi nit ꝙ ſit diligẽs rõ diſſerendi, cuius duas aſſerit effe pi tes, alteram inueniẽdi, alteraʒ iudicãdi. Ea pars, qᷓ iue / niendi eſt, dialectica dicit᷑, ⁊ topica. Boetius autem vir doctiſſimus in tres partes logicam oiuifit, qiii ois vis logice aut definit, aut diuidit, aut colligit. Ea o pars d colligendi eſt, aut ex veris ac neceſſarijs colligit,⁊ bcc demo ſtratiua eſt, aut ex ꝓbabilibꝰ, ⁊ bcc dialectica ft ue topica eſt, aut ex aꝑtiſſime falſis, ⁊ bcc dicit᷑ ſophi · (tica (ine cauillatoꝛia. que rõ docet dialecticã eẽ logicę partem. Philoponus o optimus Ariſt. interpᷣs logi cam, quę diligens diſſerẽdi rõ eſt, diſtinxit, ꝙ alia ſit, q inuenit, ⁊ beca diſputãdi, ſiue loquendi rõne dialecti / ca, a loco2us affignatione topica oicit: bác ptes Ariſt. abſoluit in. S. libꝛis topicozum,alia eft, quc inueniẽdo atqʒ reſoluendo diſſerit, ⁊ bec analytica appellat᷑, quę fi reſoluit,⁊ inuenit per vles ſyllogumoꝑ rationce,po riſtica dicit᷑ S inautẽ per neceſſarla, vera, ac p ſe, poſte rioꝛiſtica eſt nücupata:que rõ docet inuẽtionem diale / cticam cé alterã ab inuctione analytica, ꝗppe cum dia / lectica inuentio ex pbabilibus, analytica ex neceſſaris aut ſimplr, aut ex ſuppõne conſtet.Sophiſticam aute partem logice non efficit, ſed( vt dicit)adiũcta eft topi ce vt obliqui recto, babituiqʒ pꝛiuatio, ita vt vnus li» ber fit ex vtriſqʒ ꝑtibus. ꝗbus ps Ariſt. hic per dialecti tam, cui vicariá eẽ rbetozicam ait, intelle xiſſe topicaʒ. nam ⁊ rhetoꝛica ⁊ topica de ꝗbuſdaʒ cõibus ſunt, exꝗ / bus loca argumètandi cõſtant.Quid Vo intelligat cus At fix: non parua vifficultas eſt, antiquus Ariſt.in / terpꝛes interpᷣtatus eft aſſecutiua otalectice,z Egidius ait nõ ꝙ cõuertatur cii dialectica:qm̃ vna rõne eft dia / lecticę eq̃lis alia rationc eft minoꝛ:æqualis qdes pmo ex parte materie qm materie ambarti dubię quęſtides ſunt, quę firmiter ꝓbari non pñt.ſcdo ex parte pꝛoba / tionum:nam nec rbeto?,nec dialecticus fi ma ꝓbatio⸗ ne vtitur. demutn ex parte finis, quippe cũ nec rbetoz, nec dialecticus (ciam generat, ſed rhetoꝛ perfuafiones, pialecticus opinion. Minoꝛ autẽ ex parte ꝓbationũ, giſmo, ⁊ inductione vtit᷑ modo enthymema ſyllus oi minutus eſt, exemplim Xo manca inductio.Et ex par / te finis, q̃m̃ opinio, que dialecticę finis eſt, maioꝛ atqs firmioꝛ cft perfüaftone,que eft finis rhetoꝛicę. femi ⁊ ex parte qͥſtionum /qi rbeto2 hypotheſes, hoc cft ꝗᷓ ſtiones circũſtantionatas, dialecticus theſes / hoc eft d: ſtiones ĩdefinitas, atq;ʒ les diſſerit. At particulare mt nus eti eſt. Quare rbetorica oialectice aſſecutiua eft, ài eft illa paulo minoꝛ cus vna róne fit cqualisalía: do rõne fic ininoꝛ. Alfarabiue quté in paraphꝛaxe bu» ius libꝛi per antiſtrophã cõuenientem expoſuit, diale⸗ ctica eni ⁊ rhetoꝛica in qbuſdam ↄueniũt cõ ibus:ex g bus argumentandi [oca babent nam (vt Boe. inquit) eifdem Locis quibus dialecticus vtitur, rbetoz vti vi / detur, nec de locis, maximiſqʒ vlla pꝛoꝛſus differentia habetur.Seoꝛgius Vo trapecütius vir clariſſimus anti ſtropba / hot eſt cõuertitur, interptatur:cui interptatio ni Bellius aſſentire videt᷑ libꝛo 9. vbi antiſtrophonta fecipioca exponit, veluti quádo argumẽtum ppofitus referri contra cõuertiqʒ in eum póta quo ꝓlatum eft, ⁊ vtrũqʒ pariter valet:vt oe argumento Pꝛotagoꝛe ⁊ Enathli diſcipuli exẽpluʒ affert. qq Hermogenes in ſua rhetoꝛica argumẽtuz illnd Tiſię Coꝛacis diſcipu⸗ | Sucf.füp R bet, A 2 Cap. o,](https://iiif.wellcomecollection.org/image/b33551790_0009.jp2/full/800%2C/0/default.jpg)