Volume 2

Lexicon medicum in quo artis medicae termini anatomiae, chirurgicae, pharmaciae, chemiae, rei botanicae, etc. proprii dilucide breviterque exponuntur / Stephani Blancardi.

  • Steven Blankaart
Date:
1832
Catalogue details

Licence: Public Domain Mark

Credit: Lexicon medicum in quo artis medicae termini anatomiae, chirurgicae, pharmaciae, chemiae, rei botanicae, etc. proprii dilucide breviterque exponuntur / Stephani Blancardi. Source: Wellcome Collection.

Provider: This material has been provided by Royal College of Physicians, London. The original may be consulted at Royal College of Physicians, London.

    26/870 (page 908)
    MANNA est succus melleae dulcedinis, prlmo limpidus, sensim.vero a solis calore magis durescens etflavescens, odo- ris submellci, in aqua, et, accedente calore etiam in spiritu vini totus solubilis, qui in niaximo aestivo calore, aut sponte, aut praevia incisione, ex foliis, ramis et trunco fraxini magna copia exstillat et condensatus coUigitur, magis exsiccatur, et ad nos transmittitur. Arbor haec est Fraxinus bumilior, folio tenuiore Bauh. Fraxinus ornus foliis serratis, floribus coroUatis Linn, (Polygam. Dioec.) et Fraxinus rotundiore folio C. Bauh. Fraxinus rotundifolia Milleri, quae in Eu- ropa australi, maxime vero in Calabria et Sicilia, nascuntur. Hinc quae in officinis prostat, manna calabrina vocari solet, quarum altera , quae purior est, manna in granis, \el electa, (Ga. Manne en larmes.) dicitur, quippe sponte ex arbore pri- ma aestate exstillans, quamve incolae manna spontana, vel manna di corpo nomiuant, altera vero, quae provectiori ae- state non nisi ex arbore vulnerata defluit, minusque pura est, et in cannis, vel arundinibus colligitur, manna cannulata dici solet, quae humida et quasi deliquio solvi coepit, manna in lacrymis vocatur. Sed in regionibus calidioribus etiam ex aliis arboribus, utpino, ilice, iunipero, olea, huiusmodi succus mannae prorsus similis exsudat, rariustamen, utetiam manna Brigantina s. laricina, in regione Brigantina Galliae australis ex Larice exstillans, ad nos pervenit. E frutice spinoso, Alhagi Maurorum Rauwolfio et Tournef. Hedysa- rum Alhagi foliis simplicibus etc. Linnaeo dicto, in insulis quibusdam maris Aegei, Arabia, Persia et australibus regni Astracbanensis limitibus obvio , exudat manna Tereniabin, s. Trunschibin, s. manna Persica iVicta, quae plerumquc in la- crymis reperitur, et ab incolis dictarum regionum loco cala- brinae adhibetur. Huius apud medicos Arabes frequens fit mentio. Mannae Calabrinae frequentissimus in medicina usus est; eximiis enim leniter laxantibus, obtundcntibus, demul- centibus et thoracicis virtutibus pollet, et tutissime etiam in- fantibus et maxime debilibus a drachma unaad unciametultra propinatur. Ob qualitatem tanien aliquantum flatulentam non male ei lenior stimulussalinus, cum aromate quodam carmina- tivo, additur. In sero lactis soluta calculosis, mictui cruento obnoxiis, levamen adfert. Mannam quidain veterum fuisse saccharum suspicantur, quod tamen Plinius sal Indum vocat. [Analjsis chemica mannae cannulatae, a Buchholzio insti- tuta, docuit, centum eius parfes continere Mannitae s. Man- nines 60, materiae extractivae gummosae 0, 75, fibrosae glutini similis materiae 0, 25, gummi dulcis parumper 1, 50, sacchari mucosi, cum principio colorante iuncti, 5, 50, aquae et iacturae 32.] Gr. dQoaoi-isli, et deQo^eXi. Oe. Manna. Ga. Manne. A. Manna. B. Manna, honingdauto. — Manna dicuntur semina in graminis quadam specie provenientia. Est