Ludovici Dureti Segusiani Interpretationes et enarrationes in magni Hippocratis Coacas praenotiones ... / Curante, qui & praefationem adjecit, Adriano Peleryn Chrouët.

  • Hippocrates
Date:
MDCCXXXVII. [1737]
Catalogue details

Licence: Public Domain Mark

Credit: Ludovici Dureti Segusiani Interpretationes et enarrationes in magni Hippocratis Coacas praenotiones ... / Curante, qui & praefationem adjecit, Adriano Peleryn Chrouët. Source: Wellcome Collection.

    554/628 (page 534)
    30 Ergo. Dejectio subdivulsa.] Cujus divulfio eil inaequalis, fruilulatim difperfa. EI quo apparet idem efle quod in prorrhedco ‘νατ,ψχ^υρον; ut jam attigimus. ‘ In multo liquore. ] i. Ich«ris copia quam continenter fundit ventris ik vifccrum άτονία quam peperit inveteratio casci cujufdam ignis, humidum primigenium feu vitale principium*, ipfamque adeo vivacitatem exhaurientis. Hujus ichoris nimia abundantia qux prius fuerat ωτυ^&ω&γ,ς, nunc eil dejedtio proptereaque ipfam vocavit 'ίννχον, i. liquore fla- gnatam. Perfrigescens, nec febre carenti.] ΤΙί^χιχου^αν, jure fyntaxeos, hic dejedlioni ap¬ ponitur: quod tamen Galenus tribuit aegrotanti, quem nulla movit religio foloecifmi, qua nec ipfe moveor: fed tamen addubtus majore religione, non dubitavi hoc refrigerium ad excre- 10 mentum referre, quod prius erat x«Wv. Sit ita fane, ut video placere Gaieno: fed illud videor vere didurus, refrigerii foris percepti caufam non efle pofitam in ardore intus accen- fo, fed potius in paupertate nativi caloris atque vivifici nectaris quod elt in corde. Sed haec fufficiant: plura enim jam diximus. Pestifera.] Ipfo-fymptomate, & caufa ipfius. Ac fymptomate quidem ipfo quod cerni¬ tur in dejiciendi modo: unde vel taedia vigiliarum intolerabilia, vel cita mofte funeila virium exolutio, ut crebro & multum, aut crebro & parum alvus tranfmittitur, Caufa autem: quia fubeil vitium infanabile partium quarum jam nulla fperabilis redintegratio efle poteit in aliena¬ tione ipfarum quam longa & fortis intulit alteratio. Perliquida autem dejectio.] i. Aquofa liquore atque colore, quam alibi vocat 20 lih. 2.. γψ<* vhufis xotpm, i. dejectionem valde aquofam, unde fumma cruditas, denunciatur, ut refert progn. Galenus. Neque quiescens.] Quas nihil a fe mutatur liquore, colore, copia, & exeundi modo. In morbis acutis.] Quorum naturae contraria eft decolor atque tenuis: quod fignum eil raptae bilis ab inflammata parte convexa & fupera hepatis, vel bilis ejufdem concitatae furfum ad caput, quae ibi movet inflammationem phreniticam, unde non raro praealba eil phreniti¬ corum dejedio.^ Tum illa dejedio tenuitatis aquofae in morbis acutis quae non craflefcit, ac ' fimilis manet fuij cruditate illa, collapfam of tendit facultatem coquendi; proptereaque fpem adimit omnis pepafmi: quo( uno, morbi acuti, duce natura, inveniunt viam ad crifin, per criticam excretionem. Mala.] Invalefcente morbo, & facifcente natura. Idque potissimum sitis expertibus.] Quibus in caufa fitifera, nulla eil fitis fenfio- non tam a partis vitio quae potionis eil appetens, quam occupata mente: ut in phreniticis qui ab Hippocrate «Αψβι nominantur, i. fitis expertes in fenfione ipfius; non autem in caufa fitifera, quas in phreniticis eximia efle folet. ' 20 EjjjgpvSpov ον ιλαχωργιμα.' φλανρον. In alvi proluvie, prarubra dejeftio; prava. . Hic etiam funt maleficia & mala figna.deje&ionum quae cernuntur In proluvie faturata ru¬ bro colore.. Hasc autem proluvies faturata rubro colore, figno & caufa pugnat cum ea quce modo defcripta eil prasalba & tenuis, inilar aquae. Sed pari exitio, utraque formidabilis. - Ergo. In alvi proluvie.] Qua venter proluitur, ficut in diarrhoea aquofa, ferturque li¬ quido excremento. Praerubra.) i. Saturata rubro colore a faniofo ianguine quem continenter fundit hepatis «7bv/& , facit que dyfenteriam hepaticam vulgo didlam, de qua jam pridem multa confcripfi- mus quas nihil necefle eil hic denuo recenfere. Sunt enim in promptu, patentque omnibus ad legendum, cum alibi pafllm, tum in cap. de dyfenteria. Prava.) Cujus quidem pravitas in figno & caufa, illic exprefla eil} ubi jam diximus. 21 Φλανρον 3Hcyro σφο^^μ χλωρόν > ί λ&κον, # αφρώδες, j? υπουρίς. Κ£Μτο μικ^ν Τί ygd γκιγ^ν, ιφ λ«ον> j@qi χΐζΰζχλωρον. κακόν. .' Ρrava etβ etiam multum viridis: item alba, velJpumans, vel aquo¬ fa. Tum ea qua parca & glutinofa eft ^ vel eadem lavis atque fubfla- va, grave malum oftendit. 69 Symptomaticarum qux hic ponuntur deje£lionum (nulla enim earum duciturxlyu $ φιictut) incommoda, figna, & caufae quorfum & unde appareant atque fiant; non ita pridem funt ad Momi lucernam examinata: ut jam fore neminem perfuafum habeam qui haec nefciverit, cum huc appulerit ad ea difcenda quorum memoria renovatur in hac progn«fi. Nam dejeftionum virioium, albarum, ipumantium, & aquofarum calamitates, pene ad nauleam funt difputatas ac demonilratx. ^ Qux autem leguntur in altera parte hujus prognofe«s, funt illas quidem al- vinse dejedlionis indigenas ac dyfentericx, quibus offenditur fumma illius dyfenterias calami¬ tas» quam inflammatio folet inferre partis obfeflse, vel colliquatio. Utriufque diilin&io nu- per adducta eil; illius quidem, in pauca & glutinofa,· hujus vero, in pauca opima, lasvi, lubflava, & alba. « 22. M 40 S o